Home
Jacco & Jane
Stamboom Jacco
Stamboom Jane
Foto's
Linkjes
De Regenboogbrug
Hoe kon je..........
Droevig verhaal..
Pawprints
Tank
Contact
Het weer
Gastenboek

 

Of dit een "waar gebeurt"verhaal is of niet....

Het blijft wel een mooi verhaal.

Ze vertelden me dat de naam van de grote zwarte Duitse herder "Reggie" was. Reggie lag eenzaam in zijn ren in het dierenasiel.
Het asiel was schoon , en de mensen echt vriendelijk. Toch voelde Reggie er zich niet op zijn plaats; ontbrak het hem aan aandacht en liefde.

Ik woonde pas een half jaar in deze stad
, maar overal waar ik kwam waren de mensen vriendelijk en open.
Iedereen groette als ik ze op straat voorbij liep. Een echt Amerikaans studentenstadje.
Maar er ontbrak nog iets in mijn leven, en ik dacht dat een hond een mooie toevoeging aan mijn nieuwe leven zou zijn.
Het geeft me iets om tegen te praten. Ik had net de advertentie in de krant gelezen, "Hond te af te halen", en dat was Reggie. In het asiel zeiden ze dat zij talloze telefoontjes hadden ontvangen, maar ze zeiden dat de mensen die nog terug zouden komen er niet uitzagen als "Hondenliefhebbers" , wat dat dan ook moest betekenen.
 
Maar in eerste instantie dacht ik dat het asiel me de verkeerde raad en de verkeerde spullen voor Reggie had mee gegeven,
Die spullen bestonden uit een honden matras, een zak met speelgoed dat bijna allemaal gloednieuw
was, tennisballen , zijn brokjes , en een verzegelde brief van zijn vorige eigenaar .
Toch.... het klikte niet echt tussen Reggie en mij toen we thuis kwamen . We worstelden twee weken met elkaar ( dat is hoe lang het asiel me verteld had om hem te geven om zich aan te passen aan zijn nieuwe thuis ).
Misschien was het wel het feit dat ik mezelf probeerde aan te passen.
Misschien leken we te veel op elkaar.
 
Om een ​​of andere reden , interreseerde zijn speeltjes hem niet. Behalve de tennisballen, hij zou nergens heen gaan zonder twee balletjes in zijn mond.
Ik dacht dat hij niet echt al zijn oude spullen nodig zou hebben , dat ik wel nieuwe dingen voor hem zou kopen zodra hij aan zijn nieuwe baasje gewend was. Maar het werd al vrij snel duidelijk dat het niet zo zou gaan .
 
Ik probeerde de normale commando's , in het asiel hadden ze gezegd dat hij die wist. Commando's zoals "zit" , "blijf " , "kom " en " voet". En, als hij er zin, in had volgde hij die ook op.
Hij leek echter nooit te luisteren als ik zijn naam riep. Hij keek wel in mijn richting, na de vierde of vijfde keer dat ik riep, maar daarna ging hij gewoon weer doen waarmee hij bezig was .
Als ik weer zou roepen, zou je hem bijna zien hem zuchten en dan met tegenzin gehoorzamen.
 
Dit zou gewoon niet gaan werken. Hij kauwde een paar schoenen en een aantal dozen kapot.
Ik was een beetje te streng tegen hem en hij nam mij dat kwalijk , dat kon je zien. De wrijving werd zo erg dat ik niet kon wachten tot de twee weken voorbij waren, dan kon ik Reggie terug naar het asiel brengen. Toen het zover was, was ik op zoek naar mijn mobiele telefoon te midden van al mijn uitgepakte spullen. Ik vond mijn gsm tussen een aantal verlaten dozen in de keuken. Ik mompelde , eerder cynisch , dat die " verdomde hond  hem waarschijnlijk verborgen had".
 
Voor ik het nummer van het asiel kon intoetsen vond ik ook zijn hondenmatras. Ik gooide het matras op de grond en Reggie besnuffelde het en begon te kwispellen. Zoveel enthousiasme had ik niet gezien sinds ik hem mee naar huis had genomen. Ik riep : "He, Reggie, zou je iets lekkers willen? Kom hier en ik zal je een lekker brokje geven ".
Integendeel, hij keek in mijn richting, gaf een ontevreden zucht en plofte neer .... met zijn rug naar mij toe.
 
Nou , "dat werkt ook al niet", dacht ik. En ik zocht het telefoonnummer van het assiel op.
Toen zag ik de verzegelde envelop .
Ik was helemaal vergeten dat ik die ook had meegekregen.
"Oke , Reggie", zei ik hardop ,
"Eens kijken wat voor advies je vorige eigenaar voor ons heeft".

 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Aan de volgende eigenaar van mijn hond:

Nou, ik kan niet zeggen dat ik gellukig ben als u dit leest. Deze brief heb ik achter gelaten bij het assiel en ik heb gezegd dat deze alleen mag worden geopend door de nieuwe eigenaar.
Ik heb net mijn laatste autoritje samen met mijn Duits gemaakt; ik moest hem achterlaten in het asiel.
Hij wist ook dat er iets "anders" aan de hand was .
Ik heb zijn matras en z'n speeljes voor hem ingepakt en heb ze voor de achterdeur gezet, klaar voor onze laatste reis , maar deze keer ... Het is net alsof hij wist dat er iets mis was .
En is er iets mis ... dat is waarom ik het moet gaan om te proberen om dit goed te maken.
 
Dus laat me je vertellen over mijn Duits in de hoop dat het zal helpen om band met hem op te bouwen.
 
Ten eerste: hij houdt van tennisballen.Hoe meer hoe beter . Soms denk ik dat hij hamsterd, de manier waarop hij ze verzameld. Hij heeft er altijd twee in zijn mond, en hij probeert een derde erbij te krijgen. Dat is hem nog niet gelukt. Maakt niet uit waar je ze  naar toe gooit, hij moet en zal z'n balletje hebben. Uitkijken dus bij drukke wegen. Die fout heb ik eenmaal gemaakt en dat kwam ons bijna duur te staan.
 
Vervolgens de commando's. Misschien dat de medewerkers van het asiel het al verteld hebben. Reggie kent de voor de hand liggende zoals: "zit "," blijven","kom ","plaats" .
Hij kent handsignalen : " terug " om te draaien en terug te gaan als je de rechterhand omhoog steekt, en "over" als je jou hand vooruit steekt en " poot " voor een high-five . Als je er een beetje tijd in steekt kan je hem van alles leren. Hij weet wat een "bal ", "pannetje" en een " koekje" is.
 
Ik trainde Reggie met kleine traktaties .
Niets zo ;lekker als kleine stukjes hotdog .
 
Voerschema : twee keer per dag, een keer over zeven in de ochtend, en opnieuw rond zes uur 's avonds. Regulier spul wat je in de winkel koopt, het asiel heft zijn merk.
 
Hij heft zijn entingen gehad. Bel even naar zijn dierenarts en ze zullen ervoor zorgen dat je herinnerd word als hij weer geënt moet worden. Voorzichtig, Reggie heeft een hekel aan de dienarts .
Veel plezier om hem in de auto te krijgen.
Ik weet niet hoe hij het weet wanneer het tijd is om naar de dierenarts te gaan, maar hij weet het.
 
Tot slot: geef hem wat tijd. Ik ben nooit getrouwd geweest , dus wij waren altijd samen. Hij ging overal met mij naar toe dus neem hem mee tijdens de dagelijkse autoritjes. Hij gaat rustig op de achterbank liggen en je hoort hem nooit piepen of blaffen. Hij houdt er gewoon van om bij mensen te zijn en het liefst bij mij.
 
Dat betekent dat deze verandering moeilijk voor hem zal zijn , bij iemand anders gaan wonen.
 
En dat is waarom ik deze informatie aan u geef.....
 
Zijn naam is niet Reggie .
 
Ik weet niet wat me bezielde, maar toen ik hem in het asiel moest achterlaten, vertelde ik dat zijn naam Reggie was.
Hij is een slimme hond, hij zal ongetwijfeld wennen aan zijn nieuwe naam. Maar ik kon het niet verdragen om zijn echte naam te geven, het leek zo definitief om dat te doen. Toen ik hem naar het asiel bracht was alsof ik toe moest geven dat ik hem nooit meer zou zien.
A
ls ik uiteindelijk terug kom verscheur ik deze brief, dan zijn "Reggie" en ik weer samen. Maar als iemand anders deze brief leest...................
Zijn nieuwe eigenaar moet zijn echte naam kennen. Het zal u helpen een band met hem te kweken. Wie weet, misschien merk je veranderingen in zijn gedrag als hij problemen geeft .
 
Zijn echte naam is "Tank" .
 
Want dat is wat ik rijd .
 
Nogmaals, als je dit leest en je komt niet uit deze streek, misschien komt mijn naam op het nieuws. Ik vertelde het asiel dat ze Tank niet beschikbaar mochten stellen voor adoptie totdat ze bericht kregen van mijn compagniescommandant. Mijn ouders zijn overleden, ik heb geen broers en zussen , en ik heb niemand die voor Tank zou kunnen zorgen ... en het asiel was mijn enige echte optie toen ik uitgezonden werd naar Irak. Als er iets met mij mocht gebeuren dan konden zij zorgen voor een nieuw thuis voor Tank. Gelukkig , mijn kolonel is een hondenliefhebber, Hij zei dat hij er persoonlijk zorg voor zou dragen dat Tank een goed tehuis zou krijgen. En als je dit leest , dan komt hij zijn word na .
 
Nou , deze brief wordt ronduit deprimerend ,
Eerlijk gezegd , ik schrijf het voor mijn hond. Ik kan me niet voorstellen dat ik zoiets zou schrijven mijn vrouw en kinderen of familie ... maar toch , Tank is de afgelopen zes jaar mijn familie voor de laatste zes jaar geweest.
 
En nu ik hoop en bid ik dat je hem een deel van jou familie maakt en dat hij net zoveel van jou gaat houden als hij van mij hield .
 
Die onvoorwaardelijke liefde van een hond is wat ik meeneem naar Irak als een inspiratie om iets onbaatzuchtigs te doen. Om onschuldige mensen te beschermen tegen anderen die vreselijke dingen doen ... Als ik Tank moet opgeven om dat te doen dan doe ik dat met trots. Hij is mijn voorbeeld van kameraadschap en van liefde . Ik zie dit als een eerbetoon aan mijn trouwste vriend.
 
Oke , dat is genoeg. Ik geef vanavond deze brief af bij het asiel en neem dan voor de laatste keer afscheid van Tank, de eerste keer deed al zoveel pijn. Misschien dat ik nog even kijk of hij die derde tennisbal in z'n mond heeft gekregen.
 
Veel succes met Tank . Geef hem een ​​goed thuis en geef hem een extra "kiss goodnight" van mij, elke nacht.
 
Zorg goed voor hem,

Paul Mallory
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
Ik vouwde de brief en stopte het terug in de envelop .
Ik had van Paul Mallory had gehoord , iedereen in de stad kende hem , zelfs mensen zoals ik.
Gedood in Irak een paar maanden geleden toen hij zijn leven gaf om anderen te redden, postuum de Silver Star gekregen
De vlaggen hadden al de hele zomer halfstok gehangen.
 
Ik leunde voorover in mijn stoel en legde mijn ellebogen op mijn knieën , starend naar de hond.
 
"He , Tank , 'zei ik zacht.
 
Tank zwiepte zijn kop omhoog, zijn oren gespitst en zijn ogen helder.
 
" Kom hier jongen . "
 
Hij kwam meteen naar me toe, je hoorde zijn nagels op de hardhouten vloer klikken . Hij zat voor mij, zijn hoofd opgetild, op zoek naar de naam die hij in maanden niet had gehoord .
 
"Tank", fluisterde ik .
 
Zijn staart zwiepte .
 
Ik bleef zijn naam fluisterenen en elke keer spitste hij zijn oren , zijn ogen straalden zacht en zijn een golf van tevredenheid leek hem te overspeolen. Ik streelde zijn oren , wreef over zijn schouders , verborg mijn gezicht in zijn nekvel en omhelsde hem .
 
"Zo hoort het Tank, alleen jij en ik. Je oude vriend heet je aan mij gegeven . " Tank likte mijn wang".
Dus wat zeg je ervan. Zullen we met een balletje gaan spelen ? "
Zijn oren veered weer rechtop. " Ja? Bal ? Vind je dat leuk ? Bal ? ".
Tank vloog de kamer uit en verdween in de volgende kamer .
 
En toen hij terug kwam , had hij drie tennisballen in zijn mond 
 


 


 


 

 

R.J.F. van Gemert  | home@renevangemert.nl